ستاره احمدی در دی ماه ۱۳۶۹ متولد شد و از نوجوانی، با تشویق برادرش، به سهتار علاقهمند شد. در ۱۸ سالگی تحصیل در رشته موسیقی را در دانشگاه هنر تهران آغاز کرد. در طول دوره آموزشیاش، نزد استاد برجسته آیدین علیانسب آموزش دید و رپرتواری گسترده از آثار، از جمله «ده قطعه برای تار» اثر حسین علیزاده، همچنین قطعاتی از پرویز مشکاتیان، فرامرز پایور، احمد عبادی و فرهنگ شریف را فرا گرفت. پس از درگذشت برادرش در سال۱۳۹۳، قطعهای به نام «ترکمن» از ساخته های استاد حسین علیزاده را در دانشگاه هنر به یاد او اجرا کرد. او پس از پایان تحصیلاتش در سال۱۳۹۲، نخستین آلبوم خود با عنوان «افسانه گل یخ» را منتشر کرد که شامل چند اثر از ساختههای خودش نیز بود. وی همچنین با هنرمندان بینالمللی مختلفی از جمله از فرانسه Talisker و گروه Matti Baniاز هند و Güksel Baktağir از ترکیه همکاری داشته است. همان سال، کارگاه حرفهای آموزش سهتار خود را در سالن اندیشه تهران راهاندازی کرد و فعالیت حرفهای خود را در عمارت روبرو با اجرای دونوازی سهتار و تنبک آغاز کرد. در سال۱۴۰۰، احمدی با انتشار تکآهنگ «سراب»، تلفیقی از موسیقی سنتی و مدرن را تجربه کرد که در آن سهتار با موسیقی امبینت ترکیب شده بود. او همچنین در جشنواره موسیقی جهانی گوتنبرگ در سوئد، به اجرای دونوازی سهتار و تنبک پرداخت. در سال۱۴۰۱، تکآهنگ «ترانه کهن» را منتشر کرد که بار دیگر ترکیبی از موسیقی کلاسیک ایرانی با عناصر معاصر بود. همان سال در کنسرت «آن» اجرا داشت که نشاندهندهی سبک در حال تحول و تواناییهای بداههنوازی او بود. در سال۱۴۰۲، در پروژه «دستگاه موسیقی ایرانی» به رهبری استاد حسین علیزاده( بخش آواز بیات اصفهان) شرکت کرد. همچنین در بارسلون اسپانیا کنسرتی با عنوان «گفتوگو» برگزار کرد و در شهر فتحیه ترکیه، در «موزیک کویو» به اجرای زنده و برگزاری کارگاه آموزشی پرداخت. در سال۱۴۰۳، دو کنسرت در استانبول برگزار کرد و با موسیقیدانان برجستهای چون «ارکان اوغور» و «جنک اردوغان» همکاری داشت. او بار دیگر به موزیک کویو در آوانوس ترکیه بازگشت و در آنجا به عنوان مدرس و نوازنده فعالیت کرد. او در ایران پروژه ی “ زایران” را آغاز کرده که در این پروژه بناهای گمشده ی ایران مورد توجه او قرار گرفته است و برای هر کدام از بناها نسبت به داستان و سرگذشت آن بنا موسیقی مینویسد و هر کدام از این موسیقی ها در آن بنا ضبط خواهد شد . در واقع “ زایران” پروژه ای تاریخیست که تمرکز آن بر روی زنان ، موسیقی و بناهای ایران است. که یکزن روایتگر داستان آن بناست با موسیقی و سازی که در دست دارد .